Yes we did!

Ik ben inmiddels weer terug in Nederland en ik kan nog nauwelijks beseffen wat er allemaal gebeurd is. Obama heeft gewonnen, en ik was erbij. Ongelooflijk, bijzonder, overweldigend, emotioneel, bizar, unreal. Maar laat ik beginnen bij het begin.

Op verkiezingsdag zijn we om half 6 's ochtends vertrokken zodat we een eerste polling station konden gaan checken. De officiële regel is dat je alleen voordat een stembureau open gaat naar binnen mag om te kijken of alles in orde is. Zodra de bureaus open gaan om half 7 mag je er alleen nog in met een officiële waarnemersidentificatie. Gelijk bij dat stembureau ging het al mis. De computer die de ballots scant crashte al voordat er uberhaupt 1 ballot was gescanned. Gevolg was dat ze in een envelop werden gestopt en in een bus gedaan. Bijzonder fraudegevoelig... Bij andere stembureaus waren er dezelfde problemen maar na 1,5 uur was het overal gefixt. Bij alle bureaus waar we langsgeweest zijn (8 in totaal) stonden er 's ochtends enorme rijen, van 1 tot 2 uur wachten. Dat komt omdat er in Amerika geen nationaal registratiesysteem is waardoor er veel meer gechecked moet worden. Bovendien stemmen mensen niet alleen op de president maar ook op 20 andere dingen: senaat, burgemeester, sheriff en allerlei andere lokale aangelegenheden. De ballots zijn 4 kantjes (!!!) dus daar gaat wel wat tijd inzitten...

Bij de stembureaus viel het ons op dat het allemaal heel goed geregeld was. Per polling station zijn er waarnemers van zowel de republikeinse als de democratische partij die elkaar nauwlettend in de gaten houden. De mensen krijgen een 'privacy sleeve' om hun ballot heen zodat niemand kan zien wat ze invullen. We hebben dus eigenlijk geen ongeregeldheden gevonden.

Om 1 uur zijn we richting Chicago gereden aangezien we daar de dag erna moesten terugvliegen en omdat Obama er zou speechen als hij zou winnen. Om 18 uur kregen we het bericht door dat de afslagen richting downtown om 19 uur gesloten zouden worden omdat ze een massale toestroom van mensen verwachten. We waren op dat moment nog een uur van Chicago verwijderd dus we hebben flink in spanning gezeten of het zou lukken. Uiteindelijk haalden we de auto in die de afslag ging afsluiten, we zijn dus echt als laatste de stad nog ingekomen!

In het hotel aangekomen kwamen de eerste exit polls binnen waarin Obama al ruim voorstond. Vanaf dat moment is de avond 1 grote roes. Tijdens het eten in de lobby volgden we CNN en elke keer als er weer een staat naar Obama ging klonk er een luid gejuich. Omdat we in de stad waren waar het allemaal zou gebeuren probeerden we bij zijn speech aanwezig te zijn. Buiten het park, die overigens grensde aan ons hotel, stond een rij van tienduizenden mensen. We zijn er tussen gaan staan en op een gegeven moment begon iedereen te schreeuwen, fluiten en toeteren. California was naar Obama gegaan en het was officieel, Obama werd de 44ste president van the USA! Wat er volgde was zo overweldigend dat ik er nog steeds kippenvel van krijg. Tienduizenden mensen die feest vierden op straat, huilende mensen, alle straten vol met mensen die overal vandaan kwamen. Wow, wat bijzonder... Helaas kon je alleen het park in met een ticket. Naast het park waren grote tv schermen waarop de speech te volgen was. Heel bizar, we hoorden de speech op tv eerder dan zijn echte speech die bij ons 2 seconden later aankwam door de afstand. Een soort tweedimensionale speech dus :D Ik keek om me heen waar mensen straalden van geluk, elkaar omarmend, huilend, zwart en blank, hetero en homo. Prachtig, kippevel.

Omdat in Amerika het zakendistrict (waar de speech was) en het uitgaansdistrict gescheiden zijn hebben we de metro genomen om nog verder te feesten. Uiteindelijk in een vage club beland waar we nog een klein feestje gevierd hebben.

En dan was het alweer zover, gister de laatste dag. We hebben nog een paar uurtjes van Chicago kunnen genieten, waar het 25 graden was terwijl het normaal vriest in deze tijd van het jaar. Ik denk dat God een handje geholpen heeft ;)

Nu ben ik weer terug in Nederland. Moe, voldaan, versuft, nog zwaar onder de indruk. Wat een reis. Wat gaaf dat ik hierbij mocht zijn! Dit vergeet ik nooit meer.