Bosnie een middenweg van twee uitersten

We zijn nu 5 dagen in Bosnie en dit land heeft me nu al gegrepen. Het is zo ontzettend prachtig, maar ook verdrietig. Overal zie je nog de wonden van de oorlog. Langs de snelweg liggen hele verlaten dorpen, ingestorte huizen waar bomen in groeien, flatgebouwen met kogelgaten.

Voordat we Jajce uitgaan nemen we een kijkje in de stad. Dit ooit zo toeristische oord met zijn bekende watervallen is desolaat. De bekendste waterval van Bosnie is hier te vinden maar het lijkt te zijn verstopt. Via een achteraf straatje kom je bij een idylisch stukje natuur. Zover je kijkt alleen maar prachtige beelden. Draai je je echter om dan zie je een kapotgeschoten en verlaten gebouw wat ooit waarschijnlijk een bruisend cafe was. Dit beschrijft precies hoe Bosnie eruit ziet. Aan de ene kant prachtig, aan de andere kant verwoest.

Via een meisje in Bihac kregen we de tip om naar Visoko te gaan omdat daar een eeuwenoude pyramide zou staan. We gelven er niet veel van maar besluiten toch even een kijkje te gaan nemen. Van een afstand zien we een wel erg driehoekige berg en grappen dat dat dan waarschijnlijk die pyramide is. En ja hoor, dichterbij aangekomen staan er borden waarop aangegeven is dat de pyramide naar rechts is. We rijden naar boven over een stijl weggetje. Aangezien het een wel erg stijle weg is (25%) maken we rechtsomkeerts en besluiten een hotel te zoeken en vervolgens een taxi naar boven te nemen. Het dorp is een mix tussen middeleeuws en wat moderne elementen. Alleen alles wat modern is is beschadigd. Midden in de stad staat een groot gebouw dat in de jaren 70 ongetwijfeld supermodern was (met weerspiegelende ruiten) maar waar nog weinig van over is. Bijna al het glas is eruit weggeslagen, het dak ingestort. Onderin zitten allemaal winkeltjes. Bizar dat ze zoiets niet afbreken. Omdat we geen hotel kunnen vinden besluiten we Visoko later aan te gaan doen en door te gaan naar Sarajevo. Later horen we dat er inderdaad een pyramide is in Visoko die 5000 jaar oud is en pas net ontdekt. Ze zijn momenteel bezig het gevaarte uit te graven. We gaan het morgen bekijken.

We rijden verder naar Sarajevo, daar waar de oorlog het zwaarst geweest is. 4 jaar lang was de stad ingesloten en werd men van alle kanten aangevallen door serviers. Omdat de stad ingesloten ligt in bergen kon men geen kant op. De entree naar de stad beloofd niet veel goeds. Tientalllen hoge vervallen oostblok flatgebouwen. Mijn zus zegt dat het verderop mooier wordt maar ik heb er een hard hoofd in. De stad oogt depressief aan, beschadigd. We rijden toch door en na een tijdje komen we in een moderner gedeelte met in de verte moskees en kerken. We nemen hier een hotel waar we op de negende verdieping een kamer hebben. Vanaf ons balkon heb je overzicht over de hele stad. Het oude turkse gedeelte, de kathedraal, de oude moskee en de synagoge. Ongelovelijk dat in een stad waar op het eerste gezicht het geloof hand in hand lijkt te gaan er zoveel rottigheid is geweest. Ik kijk uit over de heuvels en zie diverse begraafplaatsen. Elk stukje groen is bezaaid met duizenden witte grafstenen. In Sarajevo zijn 12.000 mensen omgekomen.

We nemen een kijkje in de oude stad die door de turken gebouwd is. Je waant je hier inderdaad in Turkije. Allerlei bazars, hobbelige weggetjes, tientallen restaurantjes die kevapci (kebab) verkopen. Je vergeet de oorlog heel even.

Sarajevo is prachtig, maar je voelt de oorlog nog. Het centrum is snel weer opgebouwd en hier zie je nauwelijks nog tekenen van de oorlog. Maar zodra je in een zijstraatje loopt dan zie je de gepleisterde gaten in huizen, de kogelgaten in het trottoir en in de verte de duizenden graven als stille getuigen van wat hier 15 jaar geleden heeft plaatsgevonden.